Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
MIŁOŚĆ W TRANSYLWANII
Zagramy razem?
Mam grać pierwsze skrzypce?
Dobry jesteś.
Gdybyś ładnie poprosiła, oszczędziłbym ci tej maskarady.
Mogę poprosić teraz?
Za późno.
Cięcie!
Co tym razem?
Znowu mnie dotknął.
Przepraszam.
- Dotknął cię? - Tak.
Boże. No dobrze, zmienimy to.
- Gotowa? - Tak.
Widzisz go w lustrze i nagle…
Przystawiasz jej pistolet do żeber.
Łapiesz ją za kark
i powoli opuszczasz głowę.
Widz nie wie, czy chcesz ją zabić…
czy pocałować.
Dobrze?
Mogę wodzić lufą między jej piersiami?
Nie, nie możesz.
- Boisz się. Masz łzy w oczach. - Dobrze.
- Jeszcze raz. - Dobrze.
Uwaga…
I… akcja!
Gdybyś ładnie poprosiła,
- oszczędziłbym ci… - Cięcie!
Oszalałaś?
To ja tutaj mówię: „Cięcie”.
Zostawisz nas na moment?
- Dobrze. - Dzięki.
On ma nieświeży oddech.
- Nie chcę, żeby się zbliżał. - Co takiego?
Ma nieświeży oddech.
Dobry Boże.
- Wyjdę na moment. - Nie, zostań.
Widzimy się wieczorem.
Nie przyjdę.
Dziś o ósmej.
To był nasz gość specjalny…
Dziękuję.
…jeden z najbardziej utalentowanych rumuńskich skrzypków, Sebastian Michaiłow.
Jakieś plany na święta?
- Słucham? - Dziś Wigilia.
Co robisz w najbliższych dniach?
Będę w domu.
Z kim?
Czy to oznacza, że w twoim życiu nie ma teraz nikogo wyjątkowego?
Wiesz, co napisał kiedyś Saint-Exupery?
Możesz zrobić głośniej?
- Jasne. - Dzięki.
Miłość nie polega na wpatrywaniu się w siebie,
ale na wspólnym patrzeniu w jednym kierunku.
Jakieś życzenia dla naszych słuchaczy?
Wesołych świąt i…
niechaj każdy znajdzie osobę, z którą będzie patrzył w przyszłość.
DOZNANIA POZACIELESNE
Tak, Paul?
Proszę, nie zaczynaj.
Przestań nalegać.
Dokładnie. Jestem uparta i wciąż odmawiam.
Oczywiście uprzejmie.
Jeśli spędzę kolejną noc z tobą i twoją matką…
No dobrze, przepraszam.
To i tak nie ma znaczenia.
Wpadnę po moje ciuchy.
Bardzo przepraszam!
- Zaraz posprzątam. - Przepraszam.
Przepraszam.
Jeszcze głowa.
Najmocniej przepraszam.
Spokojnie, zdarza się.
Dzień dobry.
To należy do pani.
Aktorka?
Tak.
Proszę odebrać. To desperat.
Mama pani nie mówiła, że nie opuszcza się mężczyzny w czasie świąt?
Nie pozbiera się.
Mama nie mówiła panu, że nieładnie podsłuchiwać?
Da się pani zaprosić na mój koncert?
Kaprysy Paganiniego.
Sama nie wiem.
Utraci pan swoją tajemniczność.
Proszę nie odbierać.
Proszę pójść ze mną.
Dokąd mielibyśmy pójść?
Wszystko jedno.
Gdzie pana pies? Zostawił go pan na mrozie?
To nie mój pies.
Należy do ulicznego skrzypka.
Pójdziemy na herbatę?
Może.
Dokąd?
Do mnie.
Proszę się nie śmiać!
Nigdzie nie parzą lepszej herbaty.
Chwileczkę…
Słyszał pan, jak z kimś zrywam i pięć minut później
zaprasza mnie pan na herbatę?
Tak. I myślę, że się pani zgodzi.
Tak? Dlaczego?
Jeśli pani tego nie zrobi,
już zawsze będzie się pani zastanawiać, co mogłoby się stać.
Ma pan gadane, ale nie jestem przekonana.
Mogę też coś ugotować.
Co?
- Jestem głodna. - Cokolwiek.
Jestem Sebastian.
Aprilia.
Aprilia…
Zaczekamy jeszcze pięć minut.
BRASZÓW
PAUL NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
- Mogę poprosić teraz? - Zatrzymaj.
Michaił, powtórzymy zdjęcia.
Chcę zmienić aktorkę.
BLIŻEJ
ROK PÓŹNIEJ
Wstawaj, Śnieżko.
No już, zbudź się.
Pytało o ciebie siedmiu krasnoludków.
No już.
Śnieżkę budzi pocałunek księcia.
To da się załatwić.
Nie!
Śnieżka przesypia najpierw kilka miesięcy.
Wszyscy dają jej spokój.
Krasnoludki, książę…
wszyscy.
Jestem wyczerpana. Chcę spać.
Zagotowałem już wodę. No już, wstawaj.
Zaparzę ci herbaty.
Masz trzy minuty, żeby wstać. No już.
Woda stygnie.
Słyszysz?
Co powiedziałem?
„Woda stygnie. Słyszysz?”.
Kiedy zamierzasz wstać?
W kwietniu.
Wiosną.
Mam już dosyć tego ziąbu!
O rany.
Co się stało?
Już wiem!
Ktoś porwał moją dziewczynę!
Podmienił ją na rozpuszczonego bachora! Sprawdźmy!
Przestań, zimno mi!
Nie.
To jej stopy.
Co by tu z nimi zrobić?
Albo…
z tym wielkim brzuchem?
Co mam z nim zrobić?
Co mam z tobą zrobić?
Przestań!
Zostaw!
Co mam zrobić?
Powiedz!
Puszczaj!
Dzięki nim rozpoznasz mnie,
jeśli ugłuchniemy, oślepniemy i przestaniemy mówić.
A na co nam oczy, nos i usta?
Pozwolą nam się porozumiewać.
A włosy?
Zrobię ci z nich sweter.
- Jest za dziesięć. - O nie!
Czego chcesz?
Zostać z tatą.
Zmieść pani śnieg z auta? Nie trzeba będzie tego robić później.
No to pa! Kocham cię.
- Ja ciebie też. - Wiem.
Myślałam, że się pomyliłam.
Nawet pytałam męża, czy to nie pan.
Byłam na pana koncercie.
Pięknie pan gra.
Dziękuję.
Gdy otwieram okno, słyszę pana skrzypce.
Albo pana uczniów.
- Chyba nie przeszkadzam? - Ależ skąd!
Ja i mąż nie znamy się na muzyce,
ale nasi znajomi są kompozytorami i producentami.
Bardzo pana chwalą.
- Naprawdę? - Tak.
Zaprosi nas pan na kolejny koncert?
- Dobrze, choć szybko się nie odbędzie. - Dlaczego?
Takie życie.
Przejdźmy na ty. Jestem Irina, sąsiadka.
Sebastian, sąsiad.
Może wpadniecie jutro do nas na kolację?
- Jasne. - Będziemy w kontakcie.
No to pa!
Gotowe?
- Może być? - Tak.
Na razie!
Proszę pana!
Zmieść panu śnieg z parapetów?
Nie. Po co?
Żeby były czyste.
Są czyste. To tylko śnieg.
Tak, ale… wszyscy go usuwają.
Ja nie chcę.
A nauczy mnie pan grać na skrzypcach?
Przyjdź z rodzicami, to porozmawiamy.
Moich rodziców tu nie ma.
Tata…
Nie wiem, gdzie jest.
Mama jest w Hiszpanii.
Ja i siostra mieszkamy u cioci.
- Kłamiesz. - Nie.
Kiedy zaczniemy?
- Nie zgodziłem się. - Jeszcze nie.
Do zobaczenia!
Pa!
Książę Sebastian, przerażony w ciemnym lesie,
zasnął, obejmując swoje skrzypce.
Gdy spał, otoczyła go chmara świetlików,
zafascynowanych blond chłopcem ze skrzypcami.
Gdy Sebastian podniósł swój instrument i zaczął grać,
pojawiły się kolorowe nutki.
Jak się macie, dzieci?
- Dobrze! - Tak?
Rozmawiałem przed chwilą z elfem.
Powiedział, że przyniesie zabawki
wszystkim dzieciom, które posiedzą cicho w saniach przez trzy minuty.
Co wy na to?
Trzy minuty!
Wciąż się zastanawiam, czy dzieci, które cię spotykają,
kończą jako piromani…
seryjni zabójcy, transseksualiści…
Dlaczego?
Baśnie robiły na tobie aż tak wielkie wrażenie?
Uwielbiałem Czerwonego Kapturka.
Co robisz po pracy?
Dobrze, że pytasz.
Chciałam cię spytać, czy mnie zwolnisz, jeśli wyjdę wcześniej.
Staram się o główną rolę w filmie. Tym razem mam dużą szansę.
Mówiłaś już tak wiele razy.
Może skoczymy coś zjeść, a potem pójdziemy potańczyć?
Sebastian czeka z kolacją.
Mówiłem, że nie mam dziś pieniędzy.
Mówiłeś, że będziesz miał.
Co to ma znaczyć?
Jechałam taki kawał po nic?
Trzeba było wcześniej zadzwonić.
Przy okazji, rura w łazience wciąż jest zapchana.
Czego się spodziewałeś za taką cenę?
Bambusowych podłóg?
Niedługo zapłacę.
Tak?
Przepraszam, muszę ćwiczyć.
Inaczej nie wygram konkursu, a wtedy…
nie będę miał pieniędzy na czynsz. To błędne koło.
Dla mnie to proste.
Jeśli nie zapłacisz, wyrzucę was.
Otwórz te cholerne drzwi!
Słuchaj, Clea…
Nie rozumiesz.
Twój ojciec…
nie był bohaterem…
za którego go miałaś.
Cięcie!
Aprilio…
Bardzo dobrze.
Dzięki.
Ale…
musisz zadzwonić do Paula.
Musicie się pogodzić.
Co on ma z tym wspólnego?
Paul trzęsie wszystkim.
Aprilio…
Nie rozmawiam z Paulem.
Potraktował mnie okropnie.
Czyli nie dostanę tej roli?
To współproducent. Nic nie poradzę.
Nie patrz tak na mnie.
Pogadaj z Paulem.
Aprilio!
Co robisz?
Jesteś wyziębiona!
Co się stało?
Gdzie byłaś?
Mówię do ciebie!
Dlaczego nie odpowiadasz?
Próbowałem się dodzwonić. Nie odbierałaś.
Nie martw się telefonem.
Jak było na castingu? Dobrze ci poszło?
Paul?
Nie płacz.
No już, przestań.
Kocham cię.
Kochamy się, prawda?
Płaczesz przez mój but?
Zobacz.
- Co robisz? - Widzisz?
Spójrz.
Ten też poleci!
Zwolnij!
Nadepnąłem na bryłkę lodu.
Zwolnij!
Stój!
Co robisz?
Nie wygłupiaj się!
Czujesz?
Nie.
- A teraz? - Trochę.
- Spróbuj wyżej. - Wyżej?
Boże.
- A teraz? - Wyżej.
Tutaj?
Wyżej.
Jeszcze.
Tutaj czuję.
Daj, teraz ja!
Przestań!
Pomóc w czymś?
Nie, dziękuję.
Potrafisz na tym grać,
czy tylko rzęzisz, żeby uchodzić za artystę?
Nie chcę się chwalić,
ale jestem dość dobry.
Więc dlaczego klepiesz biedę?
Potrafi pani dobierać słowa.
Powiedzmy, że kryzys ekonomiczny nie oszczędził artystów.
Poznałam wczoraj faceta.
Jakiegoś Paula.
Był bardzo miły.
Wywarł na mnie dobre wrażenie.
W dodatku jest przystojny.
Mówił, że zależy mu na tym mieszkaniu.
Zapłaci mi ile zechcę i nie będzie tu mieszkał.
Mogę je nawet wynająć komu innemu.
A co z nami?
Paul wyraził się jasno. Chce innych lokatorów.
Rozumiem.
Do kiedy mamy się wynieść?
Myślisz, że się zgodziłam?
Wzięłam wizytówkę i wysłałam go do diabła.
Paul mówił, że ukradłeś mu dziewczynę,
a teraz jesteście spłukani.
Widzę, że poświęcacie się dla miłości. Cóż…
Historie miłosne wzruszają mnie…
do łez.
Skoro jesteś taki gotowy do poświęceń, może powinieneś postarać się bardziej?
Wyrzucę was, słowo daję.
Nie jesteś moim dzieckiem, moim bratem,
ani moim kochankiem.
Postaw się na moim miejscu.
Niedługo pani zapłacę.
Zgrywasz głupka?
Jestem aż tak brzydka?
Nie. Przeciwnie.
Po prostu…
kocham Aprilię.
Miłość to poświęcenie.
A zupa to żadne poświęcenie.
Chcesz spędzić święta na chodniku?
Przemyśl to.
Zadzwoń jutro i daj znać, kiedy zmienisz zdanie.
Gdy uzbieram pieniądze.
Wyglądam na idiotkę? Bo tak mnie traktujesz.
To jasne, że nie masz pieniędzy.
Za szampana zapłacę ja.
Spróbuj to przeczytać.
- Lau. - Lau?
„Lau Bear”… to po angielsku.
„Lau Bear”.
Idź do taty.
Co tu robisz?
Chcę prosić o przebaczenie.
- Chcę tylko pogadać. - Daj mi spokój.
Mam coś dla ciebie.
Nowy scenariusz.
- Wsadź go sobie gdzieś. - Jest dla ciebie idealny.
Rozmawiałem z twoimi rodzicami.
Twoja matka dzwoniła. Martwi się o ciebie.
Straciłam swój telefon.
I nie kupiłaś nowego?
Słuchaj…
Porozmawiajmy.
Nie chcesz zagrać? W porządku.
Ale zależy mi na twojej opinii.
- Dzień dobry. - Cześć.
- A to kto? - Clara, moja siostra.
Co to?
Ma pan słodycze? Bez tego nie będzie grzeczna.
No to nie mamy szans na lekcję.
Jaką lekcję?
Skrzypiec.
Ach tak?
Gdzie twoje skrzypce?
Nie! Te są moje.
Moje.
Coś im się stanie, jeśli trochę się nimi pobawię?
- Grałeś kiedyś? - Nie.
Umiesz czytać nuty?
Nie chcę nut. Wystarczy mi kilka kolęd.
Chwileczkę.
To…
były moje pierwsze skrzypce.
Kolejna rola?
- Boże, Robercie! - Przepraszam.
Przestraszyłeś mnie.
Przepraszam. Wiem, że to zabronione, ale to nowy scenariusz i…
Spokojnie, mamy mały ruch.
Dzięki.
Co robisz jutro?
Proszę, nie zaczynaj.
Co?
Zadałem proste pytanie i oczekuję odpowiedzi.
Co robisz jutro po pracy?
Wracam do domu, jak każdy.
Poświęcisz mi godzinę lub dwie?
Świat jest pełen dziewczyn.
Wybacz, ale nie rozumiem twojej obsesji na moim punkcie.
Moja narzeczona ma podobną figurę.
Chciałem, żebyś pomogła mi kupić dla niej kilka rzeczy.
Nie zakochałem się w niej ze względu na twoją figurę.
Zakochałeś się?
Cieszę się.
- Dziękuję. - Naprawdę.
Jak ma na imię?
- Julia. - Julia?
Uznałem, że w trzy miesiące zdołam o tobie zapomnieć.
Dziwię się, że niczego nie nagrałeś.
- Powinieneś. - Tak?
Moja babcia przyjaźniła się z Grigore Venturą.
To prawda.
Grałam rolę Julii Roberts.
Tak?
- Przyniosę ci dressing. - Dzięki.
Momencik.
Dzięki.
Widziałeś?
Co?
- Nie tak głośno! - Białe czy czerwone?
Czerwone.
Przestań!
- Nie chcę. - Jedz.
- Sam coś zjedz. - Bierz.
Hej!
Ukradnijmy trochę do domu.
No już.
Schowaj kilka skrzydełek.
Nie do wiary.
To nasze okno.
Dostarczaliśmy im darmowej rozrywki.
Dziękujemy. Świetnie się bawiliśmy.
Tak, to był przemiły wieczór.
Jeszcze się nie skończył.
Musimy już iść.
Zostańcie! Obejrzymy film.
Peindre ou faire l’amour.
Chcesz zostać?
Nie.
Już to widziałam.
I co z tego?
Musimy jutro wcześniej wstać.
No to kiedy indziej.
Jasne, innym razem.
Dostanę całusa?
Następnym razem zapraszamy do nas.
Szkoda, że nie możecie zostać.
Dziękuję.
- Odprowadzę ich. - Dobrze.
Widziałeś jej sukienkę?
Dlaczego chciałaś wyjść?
- Dobrze się bawiłem. - Tak?
Nie widziałeś Peindre ou faire l’amour?
Peindre co?
I co z tego?
Film opowiada o…
parze przenoszącej się na wieś.
Z czego się śmiejesz?
Poznają tam młodszą parę…
I co?
Oni…
Robią to z nimi?
Czekaj.
Zauważyli nas.
Kusi cię to, co?
Mnie?
No dalej, mały.
Przecież cię nie zjem.
To nie ma sensu.
Razem znajdziemy rozwiązanie.
Za godzinę, dobrze?
Zgódź się.
Na pewno coś wymyślimy.
Będę czekać.
Wejdzie ci to w nawyk?
Uznałem…
że skoro nie chcesz wejść do mojego świata,
to ja wejdę do twojego.
To nie jest mój świat.
- A co? - Gówniana praca,
do której mnie zmusiłeś.
Słuchaj, chcę nakręcić ten film.
Tylko ty możesz zagrać tę rolę.
- Pomyślę. - Nie ma czasu.
- Weź to. - Paul…
Twoja mama dzwoni jak szalona. Nie wiem już, co jej mówić.
Nie przyjmę tego.
Zadzwonisz do mnie, jeśli zechcesz zagrać w filmie.
To nie prezent.
Nie chcę już robić za twoją sekretarkę.
Już sobie idziesz, skarbie?
Myślałem, że pomyliłem adres.
Nie, dobrze trafiłeś.
I co ty na to?
Doskonały.
Napisałem go dla ciebie.
Co mówiłeś moim rodzicom?
Nie chcę się z tobą kłócić.
Wiem, że…
zrobiłem pewne…
rzeczy.
Ale stało się tak, ponieważ…
nie mogłem znieść twojej straty.
Nie boję się tego przyznać.
Bardzo cię kochałem.
Nie akceptowałem myśli…
że to już koniec.
Wiesz, jak z wami będzie?
Jestem starą wiedźmą i znam się na tym.
Przez jakiś czas będziecie podziwiać wzajemnie swoje piękno.
Później głód, chłód, długi i reszta będą stawały się coraz mniej romantyczne.
Wiem, co sobie myślisz.
„Stara krowa mnie podrywa.
Jak stąd wyjść, nie dotykając jej
i nie denerwując?”.
Przyznaj, pomyślałeś tak.
Myślałem o tym, że zostawiłem włączony gaz.
Dobre.
Szczerze?
Czyta mi pani w myślach.
Choć nie nazwałem pani krową.
Reszta się zgadza.
Nie nazwałeś mnie krową?
- Nie. - A jak?
Na pewno nie „panią Adamescu”.
To nie była krowa…
- Świnia? - Pajęczyca.
- Tak panią nazwałem. - Pajęczyca?
Czuję się jak pechowy komar złapany w pajęczą sieć.
Spodziewałam się czegoś gorszego.
Daj spokój.
Pij. Nie bądź gburem, to w niczym nie pomoże.
Próbuję ocalić twoją relację z dziewczyną.
Nie wydaje mi się.
Jesteś młody, więc nie myślisz o przyszłości.
Powiedzmy, że dziś każesz mi pójść do diabła,
a jutro
ja wyrzucę ciebie i twoją dziewczynę.
Jak długo przetrwacie w swojej niewinności, żyjąc na ulicy?
Jeśli ty tego nie zrobisz, to ona na pewno.
Uważasz, że to w porządku,
by to ona się poświęcała?
Myślisz, że to rycerski wyraz miłości?
Jeśli naprawdę się tak kochacie, jedno z was…
będzie musiało nadstawić karku,
by chronić partnera.
Chcesz, by to była ona?
Jeśli chodzi o mnie,
nie robię sobie złudzeń.
Wiem, że mogę liczyć
jedynie na chwile przypominające miłość.
Delektuję się nimi niczym truflami,
kawiorem czy szampanem.
Gdybym mógł, to bym to zrobił.
Musi pani znaleźć nowych lokatorów.
Ja po prostu…
nie mogę.
Skoro tak…
to co tutaj masz?
Kalafonię.
Do moich skrzypiec.
Kalafonię!
Naprawdę aż tak się zmieniłeś?
To dlatego, że cię straciłem.
Powinnam była odejść wcześniej.
Co się stało?
Poczułem coś.
Proszę.
Fałszywy alarm.
Myślałem, że złapaliśmy gumę.
Tego by brakowało. Coś nie tak?
Nie.
Jedźmy już.
Chłopie, ale z ciebie gość!
Przekupiłeś tamtego gliniarza!
Ty pierwsza.
Widać ci majtki! Ludzie patrzą!
- Pomóż mi. - Robi się.
Wszyscy razem!
- Nie przewróć się. - Jasne!
Nigdy u nas nie byliście?
Wchodźcie.
Gdzie byłeś?
Dzwonił Dan. Znowu ma problemy sercowe.
Kiedy wróciłaś?
Przed chwilą.
Gdzie byłaś?
Mona zaprosiła mnie na kawę.
Ma problemy sercowe.
Umówmy ją z Danem.
Pasowaliby do siebie.
Piłeś?
Odrobinkę.
Idę do łazienki.
Zaczekam.
JARMARK ŚWIĄTECZNY
SUKIENKA 400 LEI
Proszę przestać!
Ma pan zezwolenie?
Proszę odejść.
Już, szybko.
Rozejść się.
Proszę się stąd zbierać.
Hej!
A ty co? Grasz gdzie tylko ci się zachce?
To było nasze miejsce.
Zabierz mu gitarę.
Zostawcie go, chłopcy! Znam go!
- Następnym razem połamię mu nogi. - Nie wróci.
Ostrożnie.
Dziękuję.
Weź pieniądze.
Nie możesz grać byle gdzie.
Miejsca są zajęte.
Połamali skrzypce?
Miałeś szczęście.
Są całe.
Wszystko gra?
Tak, dziękuję.
- Możesz chodzić? - Tak.
Mój pies odprowadzi cię do domu.
- Nie trzeba. - Tak będzie najlepiej.
- Mozart sam wróci. Zna miasto. - Mozart?
Mozart.
Dobrze.
Dziękuję.
Trzymaj się.
Zjemy coś?
Nie.
Nie gniewaj się. Wracam do domu.
Wesołych świąt.
Twoja Julia to szczęściara.
Julia nie istnieje.
Kocham cię, odkąd zjawiłaś się w sklepie.
Próbowałem, ale nie spojrzę nawet na inną kobietę.
- Zatrzymaj ciuchy. - Robercie…
To nic takiego. Uznaj je za świąteczną premię.
Zatrzymaj je.
Niczego za to nie chcę.
Nie mogę patrzeć, jak nosisz te…
Jak Sebastian to znosi? Co z niego za facet?
To facet, którego kocham nad życie.
Aprilio!
Wesołych świąt.
Cześć, skarbie.
Siedzisz po ciemku?
Sebastian!
Co się stało, skarbie?
Boże.
Co się stało?
Coś nie tak?
Wygrałaś na loterii?
Co?
Nie.
To od…
To długa historia.
Mów, co się stało.
Tak, mamo?
Nie mogę rozmawiać. Pogadamy później.
Wdałeś się w bójkę?
Czemu nic nie mówisz?
Widziałem cię z Robertem.
Śmialiście się razem.
Nie widziałem już w tobie mojego odbicia.
Zrozumiałem, że mógłbym żyć bez ciebie.
Tak myślisz?
Ja spałam obok ciebie,
choć całowałeś się z panią Adamescu.
- To ma być wymówka? - To żadna wymówka!
Gdy się nad tym zastanowię…
nie wiem, dlaczego od dwóch lat żyję w ten sposób.
W jaki sposób?
Myślałem, że to były piękne lata.
Może dla ciebie.
Ja przez dwa lata się marnowałam.
Mniej zdolne dziewczyny grają w najlepszych teatrach
i odbierają nagrody w Wenecji i Cannes.
Zanim cię poznałam, próbowałam coś osiągnąć.
Moi rodzice zamieszkali na innym kontynencie,
a ja chciałam osiągnąć coś sama. I jak to się skończyło?
No jak?
Zdradzasz mnie i mi nie ufasz.
Boże, byłam idiotką.
Nie teraz, Paul.
Zadzwonię później.
Paul.
Znowu on.
Jesteś piękną dziewczyną, która była ze znanym reżyserem.
I tyle.
Należysz do niego.
Jesteś jego dziełem.
Pozwoliłaś sobie…
na krótką zabawę w szczerość i prawdziwą miłość.
I tyle.
To koniec.
Pozbieraj zabawki i odejdź.
Do Roberta.
Do Paula.
Choćby i do obu.
Dobrze.
To koniec.
Obyś od teraz radził sobie lepiej.
Powiedzieć ci, czym jest ciężka praca?
To wielogodzinne ćwiczenia każdego dnia od piątego roku życia.
Inne dzieci bawiły się na zewnątrz,
a ja nawet nie dotknąłem piłki.
Nigdy nie pracowałaś.
Byłem o niebo lepszy od idiotów, którzy teraz koncertują na całym świecie.
Teraz gotuję zupy dla Śnieżki.
Nie żałuję.
To były najszczęśliwsze lata mojego życia.
Wiem, że masz wielki talent.
Życzę ci szczęścia.
Aprilia! Co u ciebie?
- Jak się masz? - Dobrze, panno Carolino.
- Co dziś wystawiacie? - Bliżej. Już prawie koniec.
Ona umiera, ludzie klaszczą.
A co u ciebie?
Wszystko dobrze.
Mam do ciebie prośbę.
Mogę tu dziś przenocować?
Zgubiłam klucze.
Sebastian gra w Londynie,
a ja nie chcę się włamywać.
- Dobrze. - Zgadzasz się?
Jasne. Dla ciebie wszystko.
Jestem twoim dłużnikiem.
Panna Carolina mówiła, że nie masz gdzie spać.
Dlaczego się tak smucisz?
To pierwsza noc bez niego.
Już dobrze.
Posmuć się jeszcze trochę…
i wracamy do pracy.
Jutro początek zdjęć.
Czytałaś scenariusz?
Dobrze, że masz długie włosy.
A może…
byłoby dobrze…
Zrobię z nich sweter.
Co?
Daj mi spokój.
Skąd wiesz, że jestem dziewczyną Sebastiana?
Widziałem panią wiele razy.
I na mojej pierwszej lekcji.
Pan Sebastian to dobry człowiek.
Pokłóciliście się?
Tak.
Ciężka sprawa.
Wiem, jak to jest z miłością.
Szybko się zakochuję.
W każdej nowej klasie podoba mi się jakaś dziewczyna.
W tym roku zmieniałem szkołę trzy razy.
Miłość jest przyjemna…
ale łamie serce.
Napije się pani kawy?
Nie, dziękuję.
Muszę odpocząć. Jutro pracuję.
Gdzie?
- Na planie filmowym. - Ale super! Możemy wpaść?
Nie.
A właściwie…
Czemu nie? Przyjdźcie.
Myślałam, że śpisz.
Jutro jesteśmy zajęci, możemy nie dotrzeć.
A co robicie?
Czekamy na mamę.
To miło.
- Skąd wraca? - Z Hiszpanii, ale…
nie wiemy, czy przyjedzie.
Przychodzimy tu…
od trzech lat.
W Wielkanoc…
Gwiazdkę…
W różne święta.
To nic.
Może wpadniemy na plan.
W tym roku też nie przyjechała.
Mama!
Wyjdźcie.
Wszyscy wynocha!
Dostałam harmonogram zdjęć.
Na szczęście nie mam żadnego tekstu.
Zaczynam od końca?
Tak.
Zabijesz mnie pierwszego dnia?
Oczywiście.
- Pójdę po kostium. - Siadaj.
Musisz zgolić włosy.
Na zero.
Po co?
Skazałeś ją na śmierć, a teraz jeszcze to?
Nie zrobię tego.
Ta historia jest w mojej głowie.
To ja ją tworzę…
uzasadniam i powołuję do życia.
Masz robić co mówię.
Jasne?
Inaczej przerwę zdjęcia,
a do jutra znajdę dziesięć aktorek,
które pozwolą się ogolić.
W przyczepie masz umowę. Sporo zarobisz.
A może wolisz rolę Królewny Śnieżki w sklepie z zabawkami?
Wszyscy na miejsca!
Kręcimy!
Chwileczkę.
Proszę pana!
Szuka pan Aprilii?
Wiem, gdzie jest.
Akcja.
No już, tnij.
To koniec.
Pozwoliłaś sobie na krótką zabawę w szczerość i prawdziwą miłość.
Należysz do niego.
Jesteś jego dziełem.
I tyle.
Przepraszam.
Aprilia!
Skarbie, co się stało?
Co tu się stało?
Powinni wszystko lepiej wyjaśnić.
Przepis traktuje czytelnika jak znawcę.
Co to?
BABKA DROŻDŻOWA
Babka? Nic nie szkodzi!
Nawet w restauracjach nie zawsze wychodzi.
Twoja jest super.
To najlepsza…
surowa babka, jaką jadłem.
Spróbuj.
Nie jest taka zła.
Mam dobre wieści.
- Nie… - Naprawdę.
Dzwoniła właścicielka mieszkania.
Przez rok nie musimy jej płacić.
To nie moja sprawka, słowo!
Nie wiem, co się stało.
Co ty na to?
Super, co?
Siadaj.
Poprawię ci humor.
- Dan i Mona! - Zapomniałam.
Czekaj.
Nie do wiary.
- Cześć. - Co z wami?
Właśnie miałem dzwonić.
Halo?
W domu mojej mamy pękła rura,
musiałem jej pomóc.
- Jesteśmy pod drzwiami. - Już?
Mogłeś zadzwonić wcześniej.
A może tym razem my wpadniemy do was?
No dobra. Kiedy?
Za 10 minut.
- Będziemy w domu za 10 minut. - Może 20?
- Dwadzieścia? - Dobra.
Widzimy się za pół godziny.
Nie straćcie ich.
Spokojnie, nie odejdą.
Opłaciliśmy im czynsz na rok.
Moja kolej.
Spójrzcie tylko!
Mąka?
Biedni i piękni.
KONIEC
Napisy: Aleksandra Basińska